Dick Cross, 60-Minute CEO: Mastering Leadership an Hour at a Time. 2014 (boekbespreking)

Dick Cross is een consultant voor bedrijven in nood en zelf ex CEO van verschillende bedrijven. Hij biedt leidinggevenden een fast track naar de top leidende positie, met de nadruk op twee aspecten: nadenken en karakter tonen. Met de 60 minuten CEO biedt hij naar eigen zeggen een totaal nieuwe aanpak van top leiderschap. Hij noemt dit dan ook zeer consequent ‘The Job at the Top’.

225 pagina’s Engelse tekst geschreven door een auteur die probeert heel rijk en gevarieerd te schrijven en daarvoor geen enkele moeite over het hoofd ziet, lange zinnen, heel veel woorden en adjectieven waar ik nog nooit van hoorde en om de paar bladzijden wel een verengelsde Latijnse of Griekse term… Echt niet simpel om hierin door te bijten. En als na het lezen voor mij vaststaat dat ik de kernboodschappen van Cross de inhoud beter, sneller en veel gemakkelijker uit de inhoudsopgave had kunnen af te leiden, dan was dat wat zuur.

Maar goed. Er staan enkele wel zeer waardevolle inzichten in de 60 minute CEO. En dat is voor mij voldoende om er een review aan te wijden. Hoewel Cross zich expliciet tot de CEO richt, is zijn boodschap bedoeld voor elke leidinggevende in een organisatie. Als je een departement of een divisie runt, kijken al je stafleden immers naar u als hun CEO. Als zodanig is het uw verantwoordelijkheid om u te gedragen als een leiderschapsextensie van de CEO.

De eerste drie hoofdstukken doet Cross alle moeite om vanuit drie verschillende thema’s duidelijk te maken dat dit een weergaloos boek zal worden. Och, denk je dan, wie ben ik om dat tegen te spreken.

De volgende negentien hoofdstukken behandelen dan een van de twee eigenschappen van top CEO’s: ze denken na. Kort samengevat schrijft Cross dat vele CEO de fout begaan om vanaf het moment dat ze CEO werden, vooral te blijven doen wat ze deden voor ze promoveerden. En daar zit echt wel waarheid in. Leidinggevenden zouden een deel van hun dag moeten besteden aan het aller allerbelangrijkste van hun job: nadenken waar hun organisatie nu staat en beslissen of dit nog de meeste beste plaats is, en ten tweede, nadenken waar de organisatie naar toe moet evolueren. Cross formuleert dit als een simpele opdracht: reserveer elke week drie uur in je agenda om na te denken. En denk dan na op dat niveau waarvoor jij betaald wordt. Als CEO wil dit zeggen nadenken over datgene wat jouw organisatie het meest succes zal opleveren in de volgende maanden en jaren. Als leider van een divisie of afdeling betekent dit nadenken tot wat jouw divisie of afdeling te volgende maanden of jaren zal moeten uitgroeien. Maak het praktisch, zegt Cross, schrijf elke maandag die drie zaken op waarvan je wilde dat ze anders waren een jouw departement, dienst of organisatie.

Als leider heb je een geweldig grote invloed maar je kan alles niet alleen. De tweede opdracht is dan ook om ervoor te zorgen dat alle medewerkers organisatiebreed gaan nadenken over de doelen. En zo helpen zij jou weer om tot een heel gecondenseerde en werkzame toekomstvisie te komen. Als je deze niet op een A4’tje kun heeft schrijven, dan heb je er nog niet hard genoeg over nagedacht, zegt Cross onverbiddelijk.

Deze zinnen voor een vlotte overgang naar de tweede eigenschap van de echte CEO. En dat is karakter tonen. Het duurt enige hoofdstukken eer ik precies begrepen had wat Cross bedoelt met karakter. Het best kan ik dit omschrijven als: een vonk veroorzaken, de zaadcel planten bij mensen als gevolg van jouw denken door jouw houding.

En ook hiervoor moet jij in de drie uren per week die je vrij houdt tijd voorzien: nadenken over jezelf en over de invloed die je hebt op anderen. Met dezelfde basisvragen als over de missie van de organisatie zelf: wat doe ik nu nog dat ik beter anders zou moeten doen om al mijn medewerkers in dezelfde richting te krijgen?

Hoewel Dick Cross over het algemeen heel hoogdravend schrijft en met een voor mij veel te flou taalgebruik veel te lang doordreunt, geeft hij soms ook heel praktische adviezen die beter vertellen wat hij eigenlijk bedoelt. Wat denk je bijvoorbeeld van het volgende : “Listening more than talking in meetings, asking questions, summarizing others’ ideas, and doing what I say I’ll do.” ?

 

Tot slot weidt Cros nog even uit over twee van de belangrijkste zonden van de echte leider: angst en overdreven trots en vertaalt dit onder meer naar zijn versie van storytelling. De echte leider is bescheiden  en vertelt verhalen over zijn rol in de organisatie, en niet verhalen over zichzelf. Geen makkelijk onderscheid, maar wees gerust, Cross legt dit meer dan lang genoeg uit in zijn boek.

 

Een wat dubbelzinnige review deze keer. Cross beschrijft echt enkele zeer belangrijke kernideeën in zijn boek. En daarvoor ben ik blij dat ik het boek las. Maar als ik deze kernideeën dan vergelijk met hetgeen ik leerde van Marshall Goldsmith uit diens twee boeken, dan weet ik echt wel wie te kiezen. En bovendien schrijft Dick Cross dan ook nog eens onuitstaanbaar langdradig.

Verkrijgbaar bij elke online boekenshop of bij je plaatselijke boekhandelaar. Bij mijn weten niet in het Nederlands vertaald. Ik las een E-book versie.